Uprawomocnić unieważnione uczucia, potrzeby ….

Dziecko biegnie, potyka się, upada i kaleczy kolano. Szlocha. I słyszy od rodzica „nie rycz to przecież nie boli! Uspokój się!”

Nastolatek mówi, że jest mu źle na sercu, bo odwołano koncert. I słyszy „a cóż to za problem?” albo „nie przejmuj się”.

Dorosła osoba mówi z błyskiem w oku: „mam taki plan …” I słyszy „znowu coś wymyślasz? po co ci to?” albo subtelniej „na pewno wiesz co robisz?”

Mówisz: „nie wiem jak sobie poradzę” i słyszysz „nie przesadzaj”, „znowu za dużo myślisz”…

Unieważnianie to ignorowanie, bagatelizowanie, wyśmiewanie, podważanie tego co czujemy, tego jak myślimy, tego co robimy.

Powoduje, że zamiast rozpoznawać i regulować emocje, zaczynamy się ich wstydzić. Przestajemy ufać sobie.

Z czasem sami zaczynamy unieważniać własne emocje, podważać własne potrzeby, zamiary.

Uprawomocnienie to uznanie prawdziwości czyjegoś subiektywnego odczucia, pragnienia, punktu widzenia.

Nie oznacza udawania, że myślimy, czujemy czy postrzegamy tak samo. Ani aprobowania wszystkiego.

Uznajemy czyjeś prawo do odrębnego odczuwania czy postrzegania rzeczywistości.

Uprawomocniamy, dając sobie prawo do własnego rozumienia, gdy obdarowujemy:

• uwagą i szacunkiem – widzę, jak przeżywasz to po swojemu (nie po mojemu), jestem obok, towarzyszę ci
• nazywaniem tego co widzimy – np. „widzę, że ci ciężko”, „widzę, że masz śmiałe plany
  i pomysły, opowiedz o nich więcej”
• normalizowaniem – to normalne: że się zasmuciłeś (bo odwołano koncert, tak reagujemy na utraty), że się niepokoisz (bo nie wiesz co cię czeka, tak reagujemy na niejasne sytuacje); że jesteś podekscytowany, bo masz pomysł (bo tak reagujemy, kiedy coś wymyślmy, planujemy)
• prawem do własnego przeżywania – rozumiem, że tak właśnie teraz czujesz, bo jest to wynikiem sytuacji w jakiej się znajdujesz

A wtedy zamiast zawstydzenia pojawi się akceptacja dla przeżywanego uczucia, a potem przestrzeń do zajęcia się nim, a w konsekwencji do poradzenia sobie.